به سایت کلوبز خوش آمدید.
سنگین ترین ستاره عالم منفجر شد
چهارشنبه ، 18 آذر 1388 ، 20:57 | Author: سیامک | 
اخترشناسان شواهدی دال بر وجود ستارهای 200 بار سنگین تر از خورشید پیدا کردهاند.
ابرنواختری که از انفجار این ستاره ایجاد شده، 30 ماه است بدون افت درخشندگی، عناصر مختلف جدول تناوبی را تولید میکند.
به گزارش خبرآنلاین اخترشناسان توانسته اند انفجار دیوانه وار ستاره ای را مشاهده کنند که به احتمال بسیار زیاد، سنگین ترین ستاره دیده شده است. به نظر میرسد این انفجار ابرنواختری که ماه هاست ادامه دارد، بیش از 50 برابر جرم خورشید (ده به توان 32 کیلوگرم، یکصدهزار میلیارد میلیارد میلیارد کیلوگرم) مواد مختلف تولید کرده باشد. این مواد در نهایت در تشکیل منظومه های ستارهای مانند منظومه شمسی خودمان استفاده خواهند شد.
به گزارش نیچر، این انفجار که SN2007bi نامیده شده، در برنامه نقشه برداری دیجیتالی تلسکوپ 5 متری پالومار برای جستجوی ابرنواخترها کشف شد. نخستین درخشش این انفجار در 19 فروردین 1386 دیده شد، اما برخلاف اغلب ابرنواخترها که پس از چندهفته کم نورتر میشوند، درخشندگی این ابرنواختر برای ماه ها ثابت ماند.
به گزارش نیچر، این انفجار که SN2007bi نامیده شده، در برنامه نقشه برداری دیجیتالی تلسکوپ 5 متری پالومار برای جستجوی ابرنواخترها کشف شد. نخستین درخشش این انفجار در 19 فروردین 1386 دیده شد، اما برخلاف اغلب ابرنواخترها که پس از چندهفته کم نورتر میشوند، درخشندگی این ابرنواختر برای ماه ها ثابت ماند.
همین موضوع، اخترشناسان را وادار کرد از بزرگ ترین تلسکوپ های زمین (تلسکوپ های 10 متری کک در موناکی، هاوایی و رصدخانه پارانال در شیلی) برای بررسی این ابرنواختر استفاده کنند. نتایج تحقیقات دو و نیم ساله پژوهشگران که هفته گذشته در مجله نیچر منتشر شد؛ نشان میدهد این ابرنواختر حاصل انفجار ستاره ای با حداقل جرم اولیه 200 برابر خورشید است. اخترشناسان پیش از این توانسته بودند وجود چنین ابرنواختری را که ابرنواختر زوج-ناپایداری نامیده میشود، پیشبینی کنند؛ اما تاکنون چنین چیزی را ندیده بودند.
در این انفجار، مقادیر بسیار زیادی (چند برابر سنگینی خورشید) ایزوتوپ رادیواکتیو نیکل 56 در کنار عناصر سبک تری مانند کربن و سیلیکون تولید شده که احتمالا واپاشی نیکل رادیواکتیو، عامل درخشش ثابت این ابرنواختر برای چند ماه است.
پیش از این، اغلب اخترشناسان معتقد بودند که ستاره ای سنگین تر از 150 برابر خورشید نمیتواند وجود داشته باشد؛ زیرا هرقدر ستاره بزرگ تر شود، بادهای ستارهای شدیدتری تولید میکند که جرم اضافی را از ستاره دور میکند. نقشه برداری های دیجیتالی که تاکنون از ستارگان کهکشان راه شیری و کهکشان های اطراف انجام شده بود، این فرضیه را تایید میکرد.
ستارگان کهکشان راه شیری اغلب از هیدروژن و هلیوم تشکیل شده اند؛ اما چند درصدی عناصر سنگین تر را نیز میتوان درون آنها پیدا کرد. این درحالی است که محاسبات نشان میدهند سنگین ترین ستارگان عالم یا فاقد عناصر سنگین هستند یا درصد آنها فوق العاده اندک است. به همین دلیل است که میتوانند بسیار بزرگ و سنگین شوند و درنهایت در انفجار ابرنواختری زوج-ناپایدار، آتشبازی بزرگی در کهکشان راه بیاندازند.
انفجار ابرنواختری زمانی اتفاق میافتد که سوخت گداخت هستهای ستاره به پایان رسیده باشد. ستارگانی که سنگی تر از 1.4 برابر خورشید باشند، به مرور عنصرهای سنگین تری را درون هسته تولید میکنند. فوتونهای (پرتوهای الکترومغناطیس) آزادشده در این فرآیند آنقدر پرانرژی هستند که میتوانند با فشار آوردن به ذرات ماده، نیروی گرانش را خنثی کنند و ستاره را پایدار نگاه دارند. اما وقتی فرآیند همجوشی هسته ای پایان یابد، گرانش غلبه میکند و ستاره را بهشدت فشرده میسازد. در اثر این فشردگی، دما به شدت بالا میرود و ستاره منفجر میشود. این انفجار که جزو پرانرژی ترین رویدادهای عالم طبقه بندی میشود، انفجار ابرنواختری نام دارد و سبب میشود تمام عنصرهای جدول تناوبی، بخصوص عنصرهای سنگین تر از آهن که در شرایط عادی تولید نمی شوند، تشکیل شوند.
انفجار ابرنواختری زمانی اتفاق میافتد که سوخت گداخت هستهای ستاره به پایان رسیده باشد. ستارگانی که سنگی تر از 1.4 برابر خورشید باشند، به مرور عنصرهای سنگین تری را درون هسته تولید میکنند. فوتونهای (پرتوهای الکترومغناطیس) آزادشده در این فرآیند آنقدر پرانرژی هستند که میتوانند با فشار آوردن به ذرات ماده، نیروی گرانش را خنثی کنند و ستاره را پایدار نگاه دارند. اما وقتی فرآیند همجوشی هسته ای پایان یابد، گرانش غلبه میکند و ستاره را بهشدت فشرده میسازد. در اثر این فشردگی، دما به شدت بالا میرود و ستاره منفجر میشود. این انفجار که جزو پرانرژی ترین رویدادهای عالم طبقه بندی میشود، انفجار ابرنواختری نام دارد و سبب میشود تمام عنصرهای جدول تناوبی، بخصوص عنصرهای سنگین تر از آهن که در شرایط عادی تولید نمی شوند، تشکیل شوند.
پایان مطلب
cloobs.com
