يك بوكسور را در نظر بگيريد كه در حال ورود به رينگ به خودش ميگويد: (من بازنده ام، حتما جا مي زنم.) فكر ميكنيد چقدر دوام خواهد آورد؟
خواننده اي را در نظر بگيريد كه در حال بالا رفتن از پله هاي محل اجرا با خودش مي گويد: (واي بر من. محال است از صداي من خوششان بيايد.) فكر ميكنيد اين خواننده چقدر خوب خواهد خواند؟
اين طرز فكر نتيجه اي جز ناكامي ندارد. با اين حال بسياري از ما هر روز از اين دستورالعمل پيروي مي كنيم. مثلا به خودمان مي گوييم:
- من چاق هستم.
- من كم حافظه ام.
- من هميشه شكست مي خورم.
- من دست و پا چلفتي هستم.
و بعد در شگفتيم كه چرا شكست مي خوريم؟!

اگر اتظار فراموشكاري از خودتان داشته باشيد، فراموش كار خواهيد شد.
اگر انتظار شكست داشته باشيد، به سرتان خواهد آمد.
و اگر انتظار رفتار ابلهانه از خودتان داشته باشيد، همينطور خواهد شد.

چگونه مثبت فكر كردن را شروع كنيم؟

قدم اول اين است كه مراقب زبان خود باشيد كه درباره خودتان چه ميگوييد. از امروز هيچوقت در مورد خودتان بد نگوييد.
هيچ وقت به ديگران نگوييد: ( من نا اميدم، من هميشه كار را خراب مي كنم، دوستانم هميشه مرا ترك مي كنند و ...)
با خود عهد ببنديد: ( از امروز من خودم را سرزنش نخواهم كرد. اگر هيچ چيز خوبي براي گفتن در مورد خود نداشته باشم، حد اقل دهانم را بسته نگه خواهم داشت. )
شايد كنترل كردن افكارمان مشكل باشد، اما مي توانيم آنچه از دهانمان خارج مي شود را كنترل كنيم. وقتي ما زبان خودمان را كنترل مي كنيم، كم كم مثبت نيز به دنبالش خواهند آمد و كم كم زندگي بهتر مي شود.

در يك كلام: ما همان خواهيم شد كه در فكر خود ساخته ايم.